You are currently browsing the monthly archive for Ιανουαρίου 2009.

Νοέμβριος τρία χρόνια πριν. Η μοναξιά του τον έσπρωξε στην Ευρώπη, την σοφή γριά, την επί πολλά χρόνια κακή μητέρα, άχρηστη συνεργάτιδα και παρανοϊκά καταθλιπτική συφιλλιδική πόρνη η οποία επι χρόνια γεννοβολά και γεμίζει τον πλανήτη με αγγέλους και τέρατα. Μεσόγειος ο ίδιος έψαχνε την Αμερική του στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, στην από εδώ πλευρά. Ένα κράμα του Αλμπινόνι και της Αραπιάς- γέννημα του κατεστραμμένου Ράιχσταγκ- παιδί των δολοφονημένων επαναστατών του 1917 και των προδομένων αναρχικών της Ισπανίας- σφυρηλατημένο φύλλο χαλκού απο τα κανόνια του Ναζισμού και του Φασισμού- λιωμένη ψυχή με όλη την τρέλα του μετεφηβικού ενθουσιασμού -ανέβηκε στο τρένο και με το mp3 στην τσέπη και τ’ αυτιά ατένησε την μηδαμινότητα της ύπαρξης του και της καθημερινότητας του.

Παρακολουθεί τον αφρό που κάνει το φέρυ καθώς αφήνει πίσω του το λιμάνι της Πάτρας προσπαθώντας να ξεχάσει την διαλυμένη απο την αφρισμένη αδιαφορία του κόσμου καθημερινότητα του και καρφώνει τα μάτια του νου του στις ακτές της Ιταλίας. Γυρίζει και γυρίζει, φτάνει απο την Ανκόνα στα μουντά και απογοητευτικά Μεδιόλανα και περνάει στην Γερμανία. Μόναχο- ναζισμός-μπαρ-ησυχία-τάξη-ασφάλεια και Ρέγκενσμπουργκ- Δούναβης-λουκάνικα-μπύρα και ύστερα το γυάλινο Ράιχσταγκ και η πύλη του Βραδεμβούργου. Απέραντες πεδιάδες μοναξιάς και χιονιού και μικρά ποταμάκια που διαταράσσουν το μονόπλανο των γυμνωμένων δέντρων και των εξοχικών κατοικιών με τα μαύρα κεραμίδια. Ο Μέλανας Δρυμός το σύνορο κι έπειτα το Στρασβούργο και το μικρό δωμάτιο της συμμαθήτριας του. Το, τόσο ευρωπαϊκό, κλειστοφοβικό δώμα στην χωρίς μπαλκόνια πολυκατοικία που μοιάζει απο άλλη εποχή, λίγο μίζερη. Ύστερα οι κλοσάρ του Παρισιού τα Χριστούγεννα που περιμένουν στην ουρά του συσιτίου και τα γκέτο των μαύρων, λίγο πιο πέρα απο το παλάτι των Ηλυσίων. Άραγε αυτοί περάσαν απο την Μελίλα και την Σέουτα ή πέρπάτησαν πάνω στο νερό σαν βασανισμένοι με αλυσίδες στα πόδια; Όπως και να ‘χει… Ο δρόμος προς την Ρώμη ανοιχτός για νυχτερινή πορεία με το τρένο. Ξημερώματα στο Τέρμινι και εσπρέσσο ντόπιο. Οι κάλτσες του Χάρη και ο πακιστανός στο νυχτερινό λεωφορείο που μιλάει Ελληνικά.

Εν τάχει μυρωδιές της πολυσύνθετης πραγματικότητας του ταξιδιού. Απλές εντυπώσεις που δεν περιγράφουν την κατάσταση. Κι όλα αυτά τι άφησαν πίσω τους; Τι άφησαν μέσα του; Μια κενότητα. Δεν θεράπευσαν τίποτα. Αυτή είναι η Αμερική; Αυτό είναι το Ελ Ντοράντο; Τρία χρόνια μετά μια αναλαμπή ενός όπλου και ο θάνατος άνοιξαν τον δρόμο για την ζωή. Ο καθημερινός βιασμός όμως σκότωσε την ελπίδα και πάλι. Η ψυχή του θα ταξιδεύει για πάντα.

Advertisements
Ιανουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Ιολ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031