You are currently browsing the category archive for the ‘Thinking about thinking’ category.

Νοέμβριος τρία χρόνια πριν. Η μοναξιά του τον έσπρωξε στην Ευρώπη, την σοφή γριά, την επί πολλά χρόνια κακή μητέρα, άχρηστη συνεργάτιδα και παρανοϊκά καταθλιπτική συφιλλιδική πόρνη η οποία επι χρόνια γεννοβολά και γεμίζει τον πλανήτη με αγγέλους και τέρατα. Μεσόγειος ο ίδιος έψαχνε την Αμερική του στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, στην από εδώ πλευρά. Ένα κράμα του Αλμπινόνι και της Αραπιάς- γέννημα του κατεστραμμένου Ράιχσταγκ- παιδί των δολοφονημένων επαναστατών του 1917 και των προδομένων αναρχικών της Ισπανίας- σφυρηλατημένο φύλλο χαλκού απο τα κανόνια του Ναζισμού και του Φασισμού- λιωμένη ψυχή με όλη την τρέλα του μετεφηβικού ενθουσιασμού -ανέβηκε στο τρένο και με το mp3 στην τσέπη και τ’ αυτιά ατένησε την μηδαμινότητα της ύπαρξης του και της καθημερινότητας του.

Παρακολουθεί τον αφρό που κάνει το φέρυ καθώς αφήνει πίσω του το λιμάνι της Πάτρας προσπαθώντας να ξεχάσει την διαλυμένη απο την αφρισμένη αδιαφορία του κόσμου καθημερινότητα του και καρφώνει τα μάτια του νου του στις ακτές της Ιταλίας. Γυρίζει και γυρίζει, φτάνει απο την Ανκόνα στα μουντά και απογοητευτικά Μεδιόλανα και περνάει στην Γερμανία. Μόναχο- ναζισμός-μπαρ-ησυχία-τάξη-ασφάλεια και Ρέγκενσμπουργκ- Δούναβης-λουκάνικα-μπύρα και ύστερα το γυάλινο Ράιχσταγκ και η πύλη του Βραδεμβούργου. Απέραντες πεδιάδες μοναξιάς και χιονιού και μικρά ποταμάκια που διαταράσσουν το μονόπλανο των γυμνωμένων δέντρων και των εξοχικών κατοικιών με τα μαύρα κεραμίδια. Ο Μέλανας Δρυμός το σύνορο κι έπειτα το Στρασβούργο και το μικρό δωμάτιο της συμμαθήτριας του. Το, τόσο ευρωπαϊκό, κλειστοφοβικό δώμα στην χωρίς μπαλκόνια πολυκατοικία που μοιάζει απο άλλη εποχή, λίγο μίζερη. Ύστερα οι κλοσάρ του Παρισιού τα Χριστούγεννα που περιμένουν στην ουρά του συσιτίου και τα γκέτο των μαύρων, λίγο πιο πέρα απο το παλάτι των Ηλυσίων. Άραγε αυτοί περάσαν απο την Μελίλα και την Σέουτα ή πέρπάτησαν πάνω στο νερό σαν βασανισμένοι με αλυσίδες στα πόδια; Όπως και να ‘χει… Ο δρόμος προς την Ρώμη ανοιχτός για νυχτερινή πορεία με το τρένο. Ξημερώματα στο Τέρμινι και εσπρέσσο ντόπιο. Οι κάλτσες του Χάρη και ο πακιστανός στο νυχτερινό λεωφορείο που μιλάει Ελληνικά.

Εν τάχει μυρωδιές της πολυσύνθετης πραγματικότητας του ταξιδιού. Απλές εντυπώσεις που δεν περιγράφουν την κατάσταση. Κι όλα αυτά τι άφησαν πίσω τους; Τι άφησαν μέσα του; Μια κενότητα. Δεν θεράπευσαν τίποτα. Αυτή είναι η Αμερική; Αυτό είναι το Ελ Ντοράντο; Τρία χρόνια μετά μια αναλαμπή ενός όπλου και ο θάνατος άνοιξαν τον δρόμο για την ζωή. Ο καθημερινός βιασμός όμως σκότωσε την ελπίδα και πάλι. Η ψυχή του θα ταξιδεύει για πάντα.

Παρακολουθώντας τον χοντρό καλλιτέχνη εδώ και χρόνια κράτησα την φράση «δημιουργική μιζέρια». Αν το καλοσκεφτείς, οι περισσότεροι μίζεροι άνθρωποι θέλουν για κάποιο σαδομαζοχιστικό αδιόρατο λόγο να μοιραστούν το πρόβλημα τους με τον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργώντας ρυτίδες στην νερουλή επιφάνεια της Γης που ολοένα και μεγαλώνουν φτάνοντας ως την άκρη του πλανήτη και σβύνοντας εν τέλει στο χάσμα του χωροχρόνου μέσα στο οποίο βρίσκεται αυτή επίπεδη γη. Αυτό λέγεται δημιουργία. Το θέμα είναι αν μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει το αίτιο απο το αιτιατό, αν μπορεί δηλάδή να καταλάβει τι απο τα δύο έρχεται πρώτο η δημιουργία ή η μιζέρια; Κοινώς τι προκαλεί τι; Ποιο απο τα δύο είναι προαπαιτούμενο για το άλλο; Υπάρχει κάποιο προαπαιτούμενο ή αλληλεπιδρούν; Σημαντικά ερωτήματα -ναι καλα-περι δημιουργίας.

Αυτές οι σκέψεις εγκλωβίστηκαν στο κρανίο μου ύστερα απο την συνειδητοποίηση οτι όταν έχω περισσότερη δουλειά αισθάνομαι δημιουργικός αλλά κουρασμένος (και άρα μίζερος για το υπόλοιπο της νύχτας), ενώ όταν οι αρμοδιότητες μου μειώνονται ναι μεν αισθάνομαι ξεκούραστος (δηλαδή διαθέσιμος να δημιουργήσω κι άλλο), αλλά ταυτόχρονα βαριέμαι την ζωή μου, κοινώς μιζεριάζω. Επικεντρώνομαι στα της δουλειάς γιατί θέλω να εξετάσω αποκλειστικά αυτό, σίγουρα υπάρχει το υπερσύνολο της ζωής μέσα στο οποίο βρίσκεται το υποσύνολο της εργασίας, όμως οι μεταβλητές και οι παράγοντες είναι υπερβολικά πολλοί για να περιγράψεις το υπερσύνολο.

Υπάρχουν λοιπόν περιπτώσεις ανθρώπων που δεν αντέχουν να ζουν αυτόν το μικροδημιουργικό- μικροαστικό τρόπο ζωής. Την αίσθηση δηλαδή της μιζέριας σε σχέση με την δουλειά (είτε τους αρέσει αυτό που κάνουν, είτε όχι), είτε είναι μικροδημιουργοί, είτε μικροξύστες (κατα το ουρανομυτοξύστες, αυτοί δηλαδή που ξύνουν την μύτη στους στο γραφείο κοιτώντας τον ουρανό έξω απο το παράθυρο). Για αυτούς λοιπόν που δεν αντέχουν να ζουν την δημιουργική μιζέρια, τι μέλλον προβλέπεται;

Απάντηση: δεν προβλέπεται!

Όσοι μιζεριάζουν με συνέπεια να φτιάχνουν καπάκια για βαζάκια με αγγουράκι τουρσί ή όσοι φτιάχνουν καπάκια για βαζάκια με αγγουράκια τουρσί μιζεριάζοντας ή όσοι πλένουν σκάλες ή όσοι μοιράζουν φυλλάδια ή όσοι δουλεύουν σε μπαρ και καφετέριες και εστιατόρια ή όσοι πηδάνε για χρήματα και γλύφουν βρώμικα πέη και δίνουν πρωκτό ή όσοι φιλάνε κατουρημένες ποδιές για να μην κάνουν τίποτα απο όλα αυτά (και γλύφοντας πέη που φρεσκομυρίζουν βανίλια και δίνοντας κώλο για το τίποτα δουλεύουν εν συνεχεία σε εταιρείες μιλώντας γαλλικά και τρωγοπίνοντας χαβιάρι και σαμπάνια) θα συνεχίσουν να ζουν στην δημιουργική τους μιζέρια μέχρι να πουν: «οκ τώρα είναι η ώρα που τα αφήνω όλα πίσω μου». Τότε όμως ο αδίστακτος χωροχρόνος θα έχει άλλη άποψη και η ώρα θα είναι περασμένη.

Τελικά δεν είναι τίποτα… 40 χρονάκια δημιουργικής μιζέριας είναι μόνο. Πίσω στην δουλειά λοιπόν!

Ιουνίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930