You are currently browsing the tag archive for the ‘woo-hoo’ tag.

Παρακολουθώντας τον χοντρό καλλιτέχνη εδώ και χρόνια κράτησα την φράση «δημιουργική μιζέρια». Αν το καλοσκεφτείς, οι περισσότεροι μίζεροι άνθρωποι θέλουν για κάποιο σαδομαζοχιστικό αδιόρατο λόγο να μοιραστούν το πρόβλημα τους με τον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργώντας ρυτίδες στην νερουλή επιφάνεια της Γης που ολοένα και μεγαλώνουν φτάνοντας ως την άκρη του πλανήτη και σβύνοντας εν τέλει στο χάσμα του χωροχρόνου μέσα στο οποίο βρίσκεται αυτή επίπεδη γη. Αυτό λέγεται δημιουργία. Το θέμα είναι αν μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει το αίτιο απο το αιτιατό, αν μπορεί δηλάδή να καταλάβει τι απο τα δύο έρχεται πρώτο η δημιουργία ή η μιζέρια; Κοινώς τι προκαλεί τι; Ποιο απο τα δύο είναι προαπαιτούμενο για το άλλο; Υπάρχει κάποιο προαπαιτούμενο ή αλληλεπιδρούν; Σημαντικά ερωτήματα -ναι καλα-περι δημιουργίας.

Αυτές οι σκέψεις εγκλωβίστηκαν στο κρανίο μου ύστερα απο την συνειδητοποίηση οτι όταν έχω περισσότερη δουλειά αισθάνομαι δημιουργικός αλλά κουρασμένος (και άρα μίζερος για το υπόλοιπο της νύχτας), ενώ όταν οι αρμοδιότητες μου μειώνονται ναι μεν αισθάνομαι ξεκούραστος (δηλαδή διαθέσιμος να δημιουργήσω κι άλλο), αλλά ταυτόχρονα βαριέμαι την ζωή μου, κοινώς μιζεριάζω. Επικεντρώνομαι στα της δουλειάς γιατί θέλω να εξετάσω αποκλειστικά αυτό, σίγουρα υπάρχει το υπερσύνολο της ζωής μέσα στο οποίο βρίσκεται το υποσύνολο της εργασίας, όμως οι μεταβλητές και οι παράγοντες είναι υπερβολικά πολλοί για να περιγράψεις το υπερσύνολο.

Υπάρχουν λοιπόν περιπτώσεις ανθρώπων που δεν αντέχουν να ζουν αυτόν το μικροδημιουργικό- μικροαστικό τρόπο ζωής. Την αίσθηση δηλαδή της μιζέριας σε σχέση με την δουλειά (είτε τους αρέσει αυτό που κάνουν, είτε όχι), είτε είναι μικροδημιουργοί, είτε μικροξύστες (κατα το ουρανομυτοξύστες, αυτοί δηλαδή που ξύνουν την μύτη στους στο γραφείο κοιτώντας τον ουρανό έξω απο το παράθυρο). Για αυτούς λοιπόν που δεν αντέχουν να ζουν την δημιουργική μιζέρια, τι μέλλον προβλέπεται;

Απάντηση: δεν προβλέπεται!

Όσοι μιζεριάζουν με συνέπεια να φτιάχνουν καπάκια για βαζάκια με αγγουράκι τουρσί ή όσοι φτιάχνουν καπάκια για βαζάκια με αγγουράκια τουρσί μιζεριάζοντας ή όσοι πλένουν σκάλες ή όσοι μοιράζουν φυλλάδια ή όσοι δουλεύουν σε μπαρ και καφετέριες και εστιατόρια ή όσοι πηδάνε για χρήματα και γλύφουν βρώμικα πέη και δίνουν πρωκτό ή όσοι φιλάνε κατουρημένες ποδιές για να μην κάνουν τίποτα απο όλα αυτά (και γλύφοντας πέη που φρεσκομυρίζουν βανίλια και δίνοντας κώλο για το τίποτα δουλεύουν εν συνεχεία σε εταιρείες μιλώντας γαλλικά και τρωγοπίνοντας χαβιάρι και σαμπάνια) θα συνεχίσουν να ζουν στην δημιουργική τους μιζέρια μέχρι να πουν: «οκ τώρα είναι η ώρα που τα αφήνω όλα πίσω μου». Τότε όμως ο αδίστακτος χωροχρόνος θα έχει άλλη άποψη και η ώρα θα είναι περασμένη.

Τελικά δεν είναι τίποτα… 40 χρονάκια δημιουργικής μιζέριας είναι μόνο. Πίσω στην δουλειά λοιπόν!

Μαΐου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031